เสกต โครงการทัศนศิลป์ ปี 2
ตัวงานจริงมันเป็น อินเตอร์แอคทีฟโมชั่นกราฟฟิค ใช้ วีโมทดวาด
แล้วจะเปลี่ยนรูปตาม ไปเรื่อยๆ ตามการสะบัด เล่นกับ การวาด กับรูปที่ เพ้อฝัน
ตัวงานผมต้องการพูดถึง

ความฝัน ซึ่งบางครั้งการไปถึงจุดหมายอาจไม่ใช่สาระสำคัญ ซึ่ง
บ่อยครั้งที่เราเดินไปถึงจุดที่ฝัน แต่เรากลับไม่ได้รู้สึกพิเศษ เมื่อไปถึงจุดนั้น
แต่เรากลับมีความสุข กับช่วงเวลาที่เราได้ตามมันมากกว่า
ซึ่งบางทีเราอาจไม่สนว่ารูปมันจะเป็นอะไร แต่ เราสนุกที่ได้ วาดวีโมท
แล้วมีรูปวิ่งตาม และ ตื่นเต้นกับความไม่รู้ ที่ผลจะออกมาเป็นยังไง
เราอาจจะกำหนดทิศทางของเส้นที่ให้รูปวิ่ง แต่ก็ควบคุมรูปที่จะวิ่งตามไม่ได้


บางครั้งที่คนเรา ไม่ได้ดังที่หวัง แต่ผมรู้สึกว่าหากเรามองระยะทาง
ที่เราทำ มันมีคุณค่าในตัวของมันเองอยู่แล้ว

เหมือนคำพูดที่อ. วิทยา เคยบอกผมว่า

" ผมไม่ได้อยากดูคำตอบของคุณ ผมอยากดูกระดาษทดคุณมากกว่า "

งานศิลปะก็คงเช่นกัน เมื่อเราทำมันเสร็จ เราอาจไม่ได้รู้สึกพิเศษ เท่าตอนที่เรากำลังทำมัน

หากเรารู้จักเก็บและมอง สิ่งต่างๆในหลายมุมมอง ผมเชื่อว่าไม่มีความล้มเหลว ที่ไร้ค่าอย่างแน่นอนครับ