กระดาษสีขาวเปื้อนรอยดินสอแผ่นแล้วแผ่นเล่า
ถูกนิ้วมือ ทั้ง 5
ขยำร่างกายอันบอบบางไร้ทางสู้อย่างไม่ปราณี
เจ็บปวด
ผมเองเป็นผู้ ขยำ ขยี้ และ ทำลายมัน
ไม่ใช่เพื่อความสะใจ แต่ ทนดูความไม่ได้เรื่องที่ขีดออกมาไม่ได้
นี่ คือ มันเป็นความเจ็บปวดที่ต้องทำ
มัน ยัง ไม่ใช่จุดที่ใช่
เส้นที่ร่าง ซ้ำ บนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า
ยังไม่ตรง ความ ต้องการ
ทุก ครั้งที่ต้อง ทำลาย เส้น ที่เขียนออกมา
ยิ่งตอก ความ ไม่เอาถ่าน ใน สามัญสติ
ต้องการอะไรกัน
ทำไม มโน กับ สิ่ง ที่ ชัดเจน
ของเส้นสีดำ
บนแผ่นกระดาษขาว
ยังต่างเกินความพอใจจะรับได้
จิตนาการ บาง อย่าง ขาด หลุดหายไป
ผม หาแรงบันดาล ไม่เจอ
กลายเป็นความขลาดกลัวเกาะ และ กุม
ความขี้ขลาดที่จะ ลงเส้น เพื่อสร้างสรรค์
ความ กลัว ความทรมาน จากการรับไม่ได้
ในผลของความผิด
ผมทำสงคราม
กับ ความไม่เอาถ่าน
ดำเนิน เนิ่นนาน
เมื่อสงคราม สงบ กอง ภูเขา สีขาวกองสูงเสียด
คือผู้สูญเสีย ในมหากาฬ
1 แผ่นที่เหลือชีวิตรอด ปาดเปื้อน รอยดินสอ
ที่เหมาะสม
นั่นคือสิ่งที่ กลั่น และเชื่อมั่นว่า มันคือ
"ผลงาน"
