อีกวันที่เป็นปกตินั่งทำงานบนโต๊ะไฟตัวเก่า มือยังขีดเขียน คั้นเอาสิ่งที่อยู่ในหัวออกมา เป็นเส้นสายวุ่น วุ่นอยู่บนกระดาษขนาดA4 เสียงเพลงคณะที่ดังมาจากวิทยุสีดำที่ดูเก่าเต็มที แต่ เสียงดีอยู่ เทปเพลงคณะที่ หยิบยืมมาจากชั้นวางเทปของ ชมรม ภาพยนต์ แต่กลายเป็นขอลืมไปแล้ว นานมาก จนมันเบื่อที่จะทวงคืน เพราะปกติก็ไม่ค่อยมีใครเปิดม้วนนี้ฟัง เลยตกมาเป็นของเราในที่สุด "บนโตะเขียนแบบใจยังเฝ้าคิด จะถูกหรือผิด ก็ยังไม่รู้ เฝ้าเขียนเฝ้าเขียน ตรึกตรองมองดู ใจเรานั้นอยู่เคียงคู่ความฝันใฝ่...."เนื้อเพลงของเพลงคณะที่พี่เก่าแต่งเอาไว้ลอยมา เพลงคณะเพลงนี้ไม่เคยได้ยินในห้องเชียร คิดว่าคงแต่ไว้ร้องเล่นกันเองมากว่า มือที่ลากเส้นยุ่งผ่อนคลาย หยุดพักลงก่อน หลับตาฟังเสียงเพลง แล้วร้องพึมพัมตาม พร้อมหยิบดินสอ ลากเส้นที่วุ่นวาย เหมือนจะค้นหานอะไรบางอย่าง "ได้แต่หวังวันหนึ่ง น้ำหมึกบนกระดาษ สรรค์สร้างเป็นดังวาด ใจก็คงเป็นสุข..." นึกมองไปข้างหน้าเหลือเวลาอีกไม่กี่เดือน เวลาของการเป็นนักเรียนออกแบบที่นี่ก็จะหมด ลง คนขายฝันอย่างพวกเรา ก็จะเปลี่ยนการทำงานจาการเล่าเรียนเพื่อ ศึกษา มาเป็นการทำงานเพื่อใช้ดำรงชีวิต เวลาที่ได้ใช้ชีวิต ในรั้วสวนรวงผึ้ง ลดลงไปทุกวินาที หลับตาลงแล้วภาพในวันวานหมุนวนมาทักทาย ตั้งวันแรกที่มาเป็นผึ้งตัวเล็ก เล็ก ตัว ที่ช่วยกันเอาน้ำหวานมาหล่อเลี้ยง ให้คณะมีความเป็นคณะ มากกว่าสิ่งก่อสร้าง หนึ่งชิ้น ที่ตั้งอยู่บนผืนดิน เท่านั้น "ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ตึงโป๊ะต๊ะ ตึง ตึง...." แว่วเสียงทำนอง เสียกลองคณะใบใหญ่ ลอยมาจากส่วนใดส่วนหนึ่งในสมอง ภาพวันแรกพบที่ม.เกษตร "เฮ้ยน้องนะ มานั่งรายงานตัวบนนี้" เสียงพี่ตัวอ้วน อ้วนจนกลม ใส่เสื้อยืดรัด ทำให้แกกลมมากไปอีก "เออ นี่มาเลยมารายงานตัวตรงนี้" พี่ผมยาวตัวเล็กหน้าออกลูกครึ่ง ครึ่งจีนไทย แต่ค่อนไปทางจีน ดึงตัวเรามานั่งบนไอ้ตรงนี้ ไอ้ตรงนี้ที่ว่ามันคือ ส้วม อืมส้วม ซึมแบบยองถ่าย เออไม่รู้ไปขุดมาจากไหน แต่ดูเป็นส้วมที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน มีคราบบ่งบอกความเจริญทางอารยธรรม "เอานี่น้อง"พี่ตัวอ้วนยื่นโข่งให้ "เออ หันหน้าไปทางนั้นเลย อ้าทุกคนครับ ฟังน้องผมหน่อย น้องผมมีอะไรจะบอก
(จากไดอารี วัน ใดวันหนึ่ง สมัย ปี4) |
แก้ไขเมื่อ 19/11/2547 21:07:40
