กระแดะตั้งหัวเรื่องไปงั้นแหละจริงๆ มันก็คือ
ไม่รู้จะเขียนเขียดอะไร ก็เลยเอางานมาลง
ไม่ค่อยมีอะไรมากมายครับ เป็นช่วงที่ผม
อยู่ในสภาวะ ขาดความกระสันในการหลั่งสารสุทรีย์
แต่ก็มีงานที่ทำแล้วชอบ แม้จะน้อยนิด
พักหลังออกแนวไป ตบ ตีกับแอคชั่นสคริปมากกว่า
งานวาดเขียน แต่ ตอนนี้เดี๋ยวมีชุดใหญ่เพราะ
ช่วงนี้การหลั่งสารสุนทรีย์ค่อนข้างดี มีไอเดียเยอะ
ว่าแล้วมาดูกันเภิดว่า งาน ที่ขมิบ ออกมาได้บ้างเป็นเช่นไร
งานวิชา อีเลคทริคอาร์ท ผมทำเป็น อินเตอร์แอคทีพ อิมเมจ
ของจริง ฉายโปรเจคเตอร์ เท่าผนัง แล้วใช้ วีโหลด ลากเส้น
สวยและ เพลิน ดีครับ
คอนเซปคือ ดิจิดอลอิมเพลชชั่นนิสซึ่ม

 
  
 
เป็นงานที่ทำไม่นานครับ นานตอนคิด กับ คอมพัง งานเสร็จ 3 ทุ่ม
พยายามเซตคอมให้บูลธูท รับสัญญาณวีโหมดได้ถึง ตี 5
โนตบุค บรึ้มอีก เลยไปตายเอาดาบหน้าโนตบุคเพื่อน แต่ก็ผ่านไปด้วยดี
เป็นการที่ไปเอนเตอร์เทน เพื่อนๆ อีกงานนึงครับ (ศิลปะผมนี่เน้นเถิดเทิงเป็นหลัก)
อันนี้เป็นตัวมาสคอสที่ออกแบบไว้ใช้แบ่ง หมวดหมู่ของสารเคมีในชีวิตประจำวัน
ทำไมกลายเป็นตัว สไลม์ไปซะงั้น

อันนี้ พระ พิฆเนศ ผมตั้งใจจะวาดท่านมานานแล้ว พูดถึง  พิฆเนศ
บ่อยครั้งเวลางานติดขัดแต่พอยกมือไหว้ท่านแล้วเหมือน จะปิ้งวิธีแก้
ออกมาทันที(ยกตัวอย่างงานชิ้นแรก สติแตกแต่ยกมือบอกท่านแล้วไปนอนเลย)
สมเป็นเทพแห่งความสำเร็จ และ ขจัดอุสรรค์ทั้งปวง
แต่ผมวาดแบบผมนะ ให้วาดแนวอินเดียจ๋าก็ไม่ไหว ไม่ใช่ทาง

เป็นสีอคิลิคบนผ้าใบ นานๆทำแฮนเมดทีก็สนุกดีครับ

สวัสดีครับ

หากมองในมุมตัวเอง เราคงเป็นตัวเอกของละครบทหนึ่ง
เรื่องทั้งหลายที่เกี่ยวกับตัวเรา ดูน่าสนใจและสำคัญ
เมื่อมองจากมุมมองของคนที่บังเอิญพบปะกันบนระนาบหนึ่ง
ของความบังเอิญ เราคงเป็นเพียงตัวประกอบราคาถูก
ที่ผ่านเข้ามาและหายไป ในชั่ววูบ
หากมองในมุมมองของคนรัก เราคงเป็น สิ่งที่ พรหมลิขิต
วางลงบนพื้นที่ชีวิต อีก ครึ่งของกันและกัน
หากมองในมุมมองของ โลก เราคงเป็นคนเห็นแก่ตัวที่พยายาม
ครอบครอง และ จำกัดความสิ่งทั้งหลายให้เป็นของตัวเอง
โดยไม่เคยถามความสมัคร ใจจากผู้ที่สร้างขึ้นมา
หากมองในมุมมองของอนันตกาล ของจักรวาล ตัวเราไม่มีค่าอะไร
แม้จะเกิด ตาย ก็ไม่ได้ทำให้อะไรสำคัญ จักรวาลก็ยังขยายไป
อย่างไม่ใยดี

บางครั้งเมื่อมีเรื่องทุกข์ ลอง มอง ในมุมของจักรวาล เรื่อง ทุกข์ใจบางอย่าง
มันก็ไม่สำคัญอะไร แค่ผงละออง แต่ มันคงยาก เพราะในมุมมองของเรา
แค่เรื่องสะดุดก้อนหิน ก็เป็นเรื่องราวใหญ่กว่า จักรวาลเสมอ

เพราะบางครั้ง คนเราอ่อนแอในเรื่องบางเรื่องที่บางคนมองว่ามันไร้สาระ
แต่หากความเป็นสาระ หรือ ไร้สาระ ไม่มีอะไรมากำหนด
เพราะมุมมของ ของคนไม่เหมือนกัน เมื่อ มุมมองของเราป่วย
การมีคนที่คอยป้อนยามุมมองที่ป่วยนั้น จึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิต

คุณค่าของการเพิ่งพากันและกัน มันจะมองเห็นชัดเจนในวันที่เราไม่ปกติ

เพราะเราทุกคนต้องการ ยาใจ

ว้าว เขียนอะไรเชยๆแบบนี้ก็ได้โว้ย เยี่ยมไปเลย!!!

ค้นพบว่า
ชอบต่อวงจรไฟฟ้ามากกว่าการทำงานศิลปะ
ชอบขายกันดั้มมากกว่าต่อกันดั้ม
ศิลปะ ที่ ข้าพเจ้าเคยมองจากระยะไกล
กับศิลปะที่ข้าพเจ้ามาอยู่ในระยะประชิด
ชั่งไม่เหมือนกันเลย
ใครบอกว่าโลกใบนี้ ศิลปะคือความอิสระ
หากมองลงไป มัน เต็มไปด้วย กรงขังมากมาย
ที่พร้อมจะบดขยี้ ปีกเปื้อนสี ให้ล่วงลง
ความเป็น ศิลปะ มันไม่ใช่ ความสวยงาม
หรือการจรรโลง จิตวิญญาณ
เป็นเพียง การจุติของสิ่ง
ในช่วงที่เวลา ที่ยอมรับสิ่งนั้น

ศิลปินมากมาย ที่จุติผลงาน ผิดเวลา
ผิดที่ ก็โดนขย้ำจน ตายอย่างไร้ค่า
กว่าผลงานที่ข้ามมาเกิดผิดกาลเวลาจะได้รับการยอมรับ
ผู้สร้างสรรค์ กับ ไม่ได้มีโอกาศได้ยินแม้เสียงปรบมือ ให้เป็นรางวัล
ทนอยู่กับคำก่นด่า และ ชีวิตที่ยากแค้น
หากแต่ความเชื่อในจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์
ว่าจะอุทิศดนเพื่ออุดมการ แห่งงานของตน

คำว่าศิลปะคืออะไร ดังก้องอีกครั้ง
คำตอบ ที่ไม่ทางตอบได้ตรงคำถาม
เพราะมันเป็นนิยาม ของกลุ่มคน ที่มีอำนาจ ณ.ห้วงเวลานั้น
สร้างกรอบกรงขัง อิศระเสรี แห่งการสร้างสรรค์

มันยังไม่ใช่ศิลปะ มันก็ยังคงดังก้องกังวาล
ผลงานเหล่านั้น ยัีงคงโยนคำถามให้สังคม จนกว่าเวลา แห่งการยอมรับมาถึง

เพ้อเจ้อวะกรู